Dollars

Zoals aan velen beloofd, wij houden een weblog bij. Met dit bericht mag dan ook aangenomen worden dat we ons einddoel bereikt hebben. Maar niet zomaar natuurlijk. 35 uur reizen gaat niet zonder slag of stoot. Nadat we onze ouders en Sander ' alleen' achter gelaten hadden, was er niet overdreven veel tijd meer, dus dollars pinnen voor het visum zouden we wel in Istanbul, Dubai, Delhi of Kathmandu doen. De reis verliep prima, beetje wachten hier, beetje wachten daar, films kijken,snel door vage gangetjes geleid worden om op Delhi snel over te kunnen stappen, honderdduizend tas en paspoort controles, tot je er gek van wordt.

In Dubai hadden we 10 uur om over te stappen en opnieuw in te checken. Tas veilig acher gelaten en de stad in. Maar Dubai is helemal niet leuk om 5u 's morgens als je eigenlijk ook wel wil slapen. Maar goed, veel keuze was er niet. Ach ja, we hebben ons prima vermaakt in de Dubai Mall. Prima vermaakt... :) Met kijken naar een ijshockeywedstrijd van expatkinderen van 4 - 6 jaar oud.

Wij blij, weer door. Uiteindelijk, na veel vliegen en wachten kom je in Kathmandu en ook daar mag je wachten, al maakt dat op dit punt niet zo veel meer uit. Een visum aanvragen in Kathmandu is niet zo ingewikkeld. Al heb ik in Dubai toch een prachtig verhaal opgehangen over waarom wij nog geen visum hadden voor Nepal. Het excuus dat het 27 euro scheelt met in Nederland aanvragen zullen ze vast niet goed vinden.

Aan de beurt dus. De pinautomaat werkte niet en wij hadden nog steeds niet genoeg geld voor een visum voor 90 dagen, gelukkig kun je ook met je bankkaart betalen. De juiste formulieren ingevuld, bankkaart gegeven - doe de magneetstrip hett niet. Van ons allebei doet iee het niet. Sta je dan, zonder genoeg geld, met een ATM die het niet doet en een pas die niet in hun apparaat werkt.

Is best handig; na wat gebrabbel in het Nepali mag je zonder paspoort naar beneden, naar buiten, om daar te pinnen. Scheelt een hoop voor de visa :). 2 pinautomaten gevonden, beide niet werkend... En dan? Overal geweest, wisselen van andere valuta die we bij ons hadden lukt niet. Behalve een paar euro's en die vormden dan met de dollars die we nog hadden een bedrag om een visum voor 30 dagene mee te halen, ach, verlengen moeten we toch, dan maar zo! Maar de Nepalezen hebben maar weer eens bewezen dat ze vriendelijk zijn, zowaar meedenkend en behulpzaam!

En die arme man die ons op kwam halen. Hij maar wachten, wachten, de man van het hotel was ook maar gaan slapen.

Een nachtje slapen doet wel goed als je geen zaterdag heb gehad omdat je vrijdag zo verkort is dat vrijdag en zaterdag een dag zijn geworden. En dan is het toch wel weer heel leuk en fijn om ' oude bekenden' uit Kahmandu tegen te komen.

Onze zoektoch naar een woonadresje is in volle gang; heee, ik ben hier 5 maanden, jij hebt een groot huis he, ik zoek woonruimtte. Het werkt, inmiddels hebben we al 1 telefoonnummer van een plek waar we mogelijk kunnen gaan wonen.