Is er een vrouw op deze kamer?

Tuktuk, op weg naar de plek waar we van de veerpont af waren gestapt een paar dagen terug, wees ons iemand er op dat we ook dichter bij op de veerpont terug konden stappen. En waarempel, op tijd kwam d veerpont aanvaren, zo hadden we nog genoeg de tijd om een buskaartje te kopen richting Bukit Lawang, het Orangutan-natuurpark.

Bukit Lawang staat niet echt op google maps, alles is bedekt met bomen en blijkbaar weet de NSA nog niet dat er een dorpje ligt. Dwars door het dorp stroomt een rivier, veel is er niet, ontspannen is het wel. Er zijn veel gidsen, meer gidsen dan touristen, en ze hebben een mooi briefje van de touristenorganisatie met prijzen. Maar die zijn hoog, echt absurd. Ruim 20 euro per persoon om een orangutan te zien, voormalig gedomesticeerde apen die gevoed worden. Sja, de dierentuin is goedkoper, bovendien is het fruit hoogseizoen, dus de apen plukken hun eigen bananen wel.

De 17e was het onafhankelijkheidsdag. Een druke bij de rivier, veel Indonesische dagjestouristen. Mensen die een binnenband huren om te 'raften' over de rivier. Zo ook wij. Leuk om een dagje te doen, maar ik zou zweren dat mijn billen blauw zijn van alle stenen die ik geraakt heb. De mensen op Sumatra hebben nogal wisselende benaderingen. Het ene moment kunnen ze het bloed onder je nagels vandaan halen, je uitschelden of uitlachen, maar het andere moment zijn de zo vriendelijk, knopen ze een praatje aan in hun beste Engels of helpen ze je op weg waar nodig. Zo ook vandaag, de mensen langs de rivier konden het wel waarderen dat wij als enig witkoppen vrolijk mee deden, een handje als je vastgelopen was of vermakelijk lachen als je omslaat om je vervolgens overeind te helpen.

Van Bukit Lawang zijn we met de nachtbus naar Banda Aceh gegaan, een betere ervaring dan de vorige nachtbus, maar het blijft vermoeiend. Half gaar komen we om 7u aan in Aceh. Aceh, een stad met een vreemde sfeer. We zijn 3 grote hotels af geweest die allemaal 'vol' zaten. De mensen buiten op straat waren verbaasd dat de hotels vol zaten, zo ook wij. In de sleutelkastjes lagen, om 9u 's morgens, gewoon nog sleutels en mensen leken uit te checken. Gelukkig was op straat iemand zo vriendelijk een ander hotelletje voor ons te boeken waar we wel terecht konden. Banda Aceh, de meesten kennen de plaats slects van 2004's boxing day tsunami. We hebben het tsunami museum bezocht, wat begint met een indrukwekkende (foto)reportage van de ramp zelf en de nasleep en wat eindigt met een half vervallen speelparadijs, dat was dan weer jammer. De landmarks, het grote dieselschip in het land en de 'boat on the house', liggen er ook maar wat vervallen bij. Al met al is Banda Aceh goed hersteld. Het is nu een van de rijkere delen van Sumatra, met vrij nieuwe infrastructuur, stevige gebouwen en verbeterde scholings- en zorgvoorzieningen

Banda Aceh bracht me ook weer een nieuw crash-dieet, fijn zo vlak voor de we terug gaan. En dan is een squattoilet en gebrek aan douche niet heel fijn. De volgende ochtend zo snel mogelijk op de boot naar Pulau Weh, een prachtig tropisch eilandje, maar zo'n boot doet ook al niet veel goed. Achja, ben ik weer lekker schoon voor we terug komen! Maar we besloten eerst naar Sabang, de troosteloze 'grote' 'stad' van Weh om daar de nodige pilletjes te kopen en uit te rusten. We checkten in in een iets beter hotel met fijne faciliteiten voor iemand die zich niet top voelt. (lees ac, een normaal toilet en een douche.)

Sabang is islamitisch, en zoals in de rest van de Aceh provincie geldt hier de sharia. Bij sharia denk ik aan vrouwen in burqa en mannen met vuistlange, zwarte baarden, maar die heb ik niet gezien. Ik merk niks anders, of vreemds. Het is gewoon islamitisch. Zo ook ons hotel.

Knockknock. Is er een vrouw op deze kamer? Eerder vandaag checkten we in dit hotel in met z'n 3en, 3 mensen op 1 kamer, 2 mannen, 1 vrouw, geen probleem. Tot het eind van de middag, er stond een vrouw (nota bene) voor onze deur om Sander te vragen of er een vrouw op de kamer was. Sander, zich van geen kwaad bewust bevestigt mijn aanwezigheid waarop de vrouw wat moeilijk begint te doen, dit mag niet. Mannen en vrouwen moeten apart slapen tenzij ze tweeling zijn. Juist ja. Maar ik ben zusje en echtgenote, wat dan? Of we een trouwboekje bij ons hebben. Trouwboekje? Dat hebben we überhaupt niet, dat leek ons maar geldverkwisterij. Nu moest ik toevallig mijn paspoort laten vernieuwen voor we vertrokken en staat er dus in e/v Deckers. Weten zij veel wat e/v betekent, maar ik heb zowel de achternaam die in Sanders paspoort staat als de achternaam die in Luuks paspoort staat, dan moet het toch wel kloppen. Na wat moeilijk kijken, mochten we dan toch maar bij elkaar slapen. Geert Wilders zou het een halal hotel genoed hebben. Preuts mens, zal ze maar niet zeggen dat Luuk en ik tegelijk in de badkamer waren. BAM!

Goed, Weh eiland dus. Na een dagje pillen kopen en uitrusten zijn we naar de noord-oostkant van het eiland vertrokken. We vonden een chaletje aan de zee, aan de heldere blauwe zee, de zee waar je heel ver kun kijken, met koraal, vissen en zeeeeeeeeegels voor de deur. De zee die lekker warm is. We kregen deze tip in Nepal, keken er lang naar uit en het is mooier dan gedacht, mooier dan gehoopt. Heerlijk om hier de laatste dagen van onze reis af te mogen sluiten.