De oh-en-ah-fase

Als je ergens nieuw bent, zit je een tijdje in de oh-en-ah-fase. Bij een eerste aankomst, is die het sterkst. Veel dingen verwonderen je en je kijk je ogen uit. Na een tijdje slijt dat, het leven om je heen wordt - voor zover mogelijk - normaal. Een uitstapje brengt je opnieuw in de oh-en-ah-fase. Chitwan had dat nog niet zo sterk, want Nepal was nog niet 'normaal' geworden, Varanasi had het wel sterk. Echt iets anders, lekker ontspannnen. Ook Pokhara bracht ons even terug in die fase. Heerlijk, wat een rust. En die regenbuien met prachtig onweer. Het meer, lekker eten, geen constant getoeter, niet ondersteboven gelopen worden of riksjachauffeurs die vergeten dat de achterkant van hun riksja breder is dan de voorkant.
Een weekje vakantie. In de ochtend lekker zonnig, in de middag een verkoelende bui. De boekjes schrijven over de mogelijkheid om te zeilen, ik heb er verder nooit iemand over gehoord noch een zeiler gezien op het meer. Maar tijdens een wandeling langs het meer zagen we toch 3 aftandse bootjes met mast liggen, na navragen bleek dat 1 bootje bezeilbaar was, maar wel tot 1u in de middag, daarna was de kans op storm te groot.
Volgende dag komen we terug en jawel, er zaten 2 mooie, blauwe zeiljes op. Hard ging het niet, maar we hebben gezeild. En die storm? Waaide het maar wat harder!
De andere dagen op het meer hebben we ons met een heerlijk toerisische 10 persoons waterfiets vermaakt. Naar het midden van het meer, in het water springen en dan snel naar de boot zwemmen, er op klimmen en weer terug fietsen naar het midden van het meer. Deze drijft constant naar de overkant, waar we niet willen zijn. Gelukkig is het maar 1 uur fietsen van de overkant terug naar Pokhara en wat fijn dat je onderweg even kunt uitrusten of afkoelen in het water - NOT.
Hoe kan het ook anders of we zijn gaan paragliden. We moesten het vanwege het weer nog een dagje uitstellen, maar daar zaten we dan, in de jeep op weg naar Sarangkot, een heuvel van zo'n 1500m hoog. Een korte instructie, een onmogelijk harnas-stoel-dingetje aan en dan klaar voor vertrek. Maar wacht even, ik herinner me nog niet knie vriendelijke landingen. Mijn instructeur verekerde me dat het goed zou komen. Ik had in ieder geval alle vertrouwen in mijn fysiotherapeut. Afijn, sightseeing Pokhara van uit de lucht, en vervolgens gecontroleerd neerstorten om perfect, zachtjes te landen. Wat een moooie ervaring.
Het is leuk om nieuwe restaurantjes te proberen, maar Nepalese restaurants zijn in grofweg 4 groepen te plaatsen; Tibetaans/Nepalees/Indiaas, Chinees, Italiaans en Amerikaans. Dan blijft er nog een handje vol restaurants over. In Pokhara is dat een Tursk/Duits/Grieks restaurant. Er kookt een Turkse kok volgens een uithangbord, maar de beste man is 'gewoon' Nepalees. Kon ons niets schelen. Het was lang geleden dat wij zo goed en goedkoop (vlees) hebben gegeten. Lekker, niet normaal. Waar die man van leeft, hij strooide met kortingen, rekende halve prijzen en trok alles uit de kast om ons zo veel mogelijk verschilende dingen te laten proeven. En als je opmerkt dat het lekker is, krijg je het recept meteen mee. Chill!
De oh-en-ah-fase van Pokhara is over, we genieten van wat dagen niks doen en gaan weer terug. Onze bus vertrekt iets te laat, minuutje of 5 (lees:hij vertrekt ruim op tijd). Dit zal de chauffeur wel inhalen. Waar je gebruikelijk op Nepalese ontbijt- en tiffintijd (soort van lunch) een half uurt stopt om een bord rijst en later een bord noedels aar binnen te schuiven, besluit de chauffeur na een kwartier al zenuwachtig te gaan toeteren om de passagiers weer bij elkaar te krijgen. Verrassend genoeg werkt dit systeem goed en gelukkig telt het busmannetje voor vertrek of we comleet zijn. Een kwartier was echt te weinig om te eten, water te kopen en naar de wc te gaan, dit is allemaal nodig omdat je nooit weet hoelang het duurt voor je terug ben. De nog 60km te gaan, is in principe in 2,5 uur te doen, maar een file maakt het zo 5 of 6 uur.
En dan ben je weer terug in Kathmandu. Dan komt de ani-oh-en-ah-fase. Zodra je de bus uit stapt, wordt je overspoeld door taxichauffeurs die al te graag misbruik maken van de desorientatie en vermoeidheid van de passagiers. Voor een stukje van 5 miuten lopen vragen ze net zo veel als voor een normaal ritje van 20 minuten. Wij gaan lopen. Voor je het weet, rijdt er al bijna een motor over de voeten, voertuigen die uit het niets op komen, hordes mensen die in de weg lopen. Welkom terug in Kathmandu. Gelukkig gaat ook deze fase over, in een paar uurtjes.
Hoewel, het lijkt el drukker te zijn geworden in het verkeer hier. Gister avond bijna professioneel door een dirtbike in 2en gesplitst. En die taxi's. Ik heb het vermoeden dat chauffeurs denken dat als ze je inhalen en dan precies voor je kei hard op de rem trappen, je zo van acheren de taxi in komt rollen en ze je op je eindbestemming af kunnen zetten. Ze rijden je klem of andere mensen ondersteboven omdat ze druk tegen je aan het praten zijn en niet meer vooruit kijken, een rijtje van 5 taxi's rijdt door de straat, ik negeer ze allemaal, toch proberen ze allemaal je te vervoeren. Snappen ze niet dat als ik met een taxi had gewild ik wel met de eerste onderhandeld zou hebben? Sja, die taxi's gaan we toch echt niet missen!
We zijn over de helft van onze reis en het is te merken. De zin 'Wat heerlijk, in Nederland .....' komt regelmatig voorbij. Dit kan aangevuld worden met 'als voetganger weer rechten hebben' of 'de was in de wasmachine kunnen doen'. Weer lekker water uit de kraan drinken, nu liggen er dode kakkerlakken in de watertonnen op het dak en de kans op bacterien is door de hogere temperatuur te veel toegenomen.
Langzaam aan zijn we al aan het voorbereiden op ons vertrek uit Kathmandu, over 6 weken. De treintickets voor India zijn al geboekt, de vlucht naar Sri Lanka is geboekt en 1 fiets is al verkocht. Ik vind het te warm om naar mijn werk te fietsen. Op de IC is het gemiddeld zo'n 28 graden, dan is lopend naar mijn werk gaan aangenamer zodat ik het niet zo warm heb. En het is gezellig. Altijd wel wat vriendelijke mensen onderweg. Ook vreemde; afgelopen week liep ik 's morgens richting het ziekenhuis. In de straat voor ons huis gaat een man naast mij lopen, hij zegt niks, maar steekt zijn duimen op als ik naar hem kijk. Loop ik snel, loopt hij snel, loop ik langzaam, loopt hij langzaam, hij volgt me. De test komt op een kruising, ik stop en kijk wat de man doet. Hij kijkt mij vragend aan. Toen ik hem vroeg of hij nog van plan was 4,5km met mij mee te lopenn naar het ziekenhuis of dat hij zou stoppen mij te volgen. Hij draaide zich om en liep weg. Op de terugweg daarentegen, kwam ineens een agentje naast mij lopen. Met de standaard zinnen 'where you from' en 'where you going' knoopt hij een gesprek aan. Hij spreek aadig Engels en wil oefenen met het Engels zodat hij een hogere functie bij politie kon krijgen. Bij het volgende politiebureau bedankte hij me voor het gesprek en ik liep alleen weer verder. Dat is toch leuk!
Nepal lijkt 1 grote vrijmarkt, maar het blijkt dat de mensen helemaal niet veral mogen verkopen. Een stuk of 4 dametjes zaten op een rijtje aardbeien en besjes te verkopen, ineens springen ze op, pakken ze hun spullen en beginnen ze te rennen. Aan de andere kant van mij zie ik agenten van een jeep afspringen om achter de vrouwtjes aan te rennen. 1 Dame weten ze te pakken. Ze valt, en al haar aardbeien rollen over de grond. Omstandens beginnen ze op te rapen en eten ze op. Komisch om te zien, maar hoe triest dat het eigenlijk is. Toch weer heel even in de oh-en-ah-fase.