Stroopwafels

Stroopwafels dus, daar was ik gebleven. Gelukt! En lekker. Het is wat gepruts, zeker in het begin zonder weegschaal. Gelukkig zijn er zat mensen hier die ze uit willen proberen. De verhuurder van ons appartement wilde meteen een paar meenemen voor zijn kinderen, in een restaurantje kregen we er thee voor. En het belangrijkste, wij hebben lekkere koekjes.

Mijn werkweek is nu toch echt gestart. Maandag nog een bezoekje voor niks, maar dinsdag konden we meteen aan de slag. Nepalese stijl natuurlijk; op een bankje zitten, kijken en wachten. En nog meer wachten. Kijken wat een verpleegkundige hier doet, dat is ook veel kletsen met een collega. Zorg is een taak voor de familie. Medicatie delen, overleggen met de arts en bloeddruk opmeten is een taak voor de verpleegkundige. Niet zo veel werk dus voor 2 verpleegkundigen met 14 patienten.
Ons verblijf op de afdeling is geen probleem. Al snel wordt er gevraagd naar verschillen tussen Nepal en Nederland en wordt onze Nepalese woordenschat getest 'oohh you sound so cute'. In de loop der dagen wordt het steeds gezelliger en kunnen we taakjes overnemen van de verpleegkundigen. Meer tijd voor thee, voor ons allemaal.

Inmiddels hebben Luuk en ik een fiets aangeschaft. Wel zo fijn, die busjes van en naar het ziekenhuis zijn geen feest. Onvoorstelbaar hoe snel je leert omgaan met het verkeer. Je doet net zo absurd mee, vooral niet omkijken, wat achter je gebeurt, is jouw zorg niet meer.

Donderdag was shiva ratri, een festival bij Pashupatinath (ik ga voor de verandering niet meer alle festivals uitleggen). Pashupatinath is een tempel vlakbij het ziekenhuis. Woensdag werd ik al gewaarschuwd dat de wegen rondom die tempel afgesloten zouden zijn. En jawel hoor, kwart voor 7 fietste ik de eerste 'road block' tegemoet. Niemand mocht er langs, alleen voetgangers. Vertellen dat ik naar het ziekenhuis moest omdat ik daar werk en mijn witte uniform laten zien, was voldoende. Mijn witte huid is hierbij waarschijnlijk een voordeel geweest. Eindelijks een voordeel van de witte huid. Normaal gesproken betaal je een skin-tax (huid belasting). Dat wil zeggen dat veel producten of diensten duurder zijn, verschillend van een paar cent tot 10 keer zo duur.

Vrijdag was het maar eens tijd om het visumte verlengen (we zijn hier al weer meer dan 30 dagen!). 'Vroeger', tot 1 februari, ging je naar het immigratiekantoor, vulde je een formulier in, leverde je dat, samen met wat geld, een pasfoto, kopie van je paspoort en een kopie van je huidige visum in en kreeg je een paar uur later een nieuw visum. Tegenwoordig moet dat online, maar dat was niet bekend. Nu staat daar een apparaat, die allemaal ingewikkelde vragen stelt dat het papierenformulier niet stelt. Hierdoor sta je ongeveer 2 uur in de rij om dat formulier in te vullen (dit komt ook door een digibeet voor ons die er 40 minuten over deed in plaats van de gemiddelde 10 minuten). Dan krijg je een streepjescode, deze lever je met wat geld in en 10 minuten later heb je je visum. Nu hopen dat we een visum voor India krijgen; dan gaan we een paar daagjes de grens over en kunnen we bij terugkomst een aanzienlijk veel goedkoper (ene eenvoudiger) visum krijgen voor de laatste 3 maanden in Nepal.

Het leven hier bevalt wel. Vooral niet te gehaast. De fiets maakt het makkelijk 'even' iets te bezoeken of naar een grotere supermarkt te gaan. Heb je net je was op het dakterras uitgehangen, begint het met regenen, 8 uur, non stop en vooral hard, dan laat je het toch tot de volgende dag hangen? De zon gaat vanzelf weer schijnen.

De verhuurder van ons appartement wil iets met ijs gaan beginnen. Het komt er op neer dat hij ijs wil gaan maken en kan Luuk zijn kennis daar goed bij gebruiken. Wie weet hebben we over een maandje niet alleen zelfgemaake stroopwafels, maar ook zelfgemaakt ijs!