Belanda goreng

De reis naar Kuala Lumpur was niet zo lang en we hadden een dag eerder alvast een hotel geboekt, scheelt weer zoeken. Wel zo prettig. Kuala Lumpur is een grote stad, met prima OV, veel winkels en her en der wat te bezichtigen plaatsen. We eindigen onze reis ook weer in Kuala Lumpur, dus we hebben er niet veel werk van gemaakt. De trein van Kuala Lumpur naar het zuiden zat bijna helemaal volgeboekt, alleen de aller duurste plekken waren nog vrij, dan maar me de bus, ook goed. Een chille, luxe touringcar, fijn! Met wifi... Maar skypen in een rijdende bus is niet optimaal. Alsof ze het wisten, een raar geluid, maar er lijkt niks aan de hand te zijn. Hoewel, het wordt ineens erg warm in de aircobus. En de chauffeur parkeert de bus op de afrit. Gelukkig werkt de wifi nog en kunnen we het skypegesprek hervatten. Na wat gerinkel van sleutels en wat gerommel doet de airco het weer en gaat de bus weer verder. Op een busstation stopt de bus, niet in Johor Bahru waar we heen wilden, maar ergens anders, dus wij blijven zitten. Tot ons wordt verteld dat we er uit moeten en over moeten stappen. Eeeeehh, oke? Wij weten van niks, maar het zal wel. Allemaal vaag, het getuter dan de moskee zo hard dat je niet meer kunt nadenken, en de bus en overstap waar we niks van weten. Tegen de tijd dat we in Johor hadden kunnen zijn, verscheen de andere bus. Die bracht ons naar onze eindbestemming, waar we 10u 's avonds aankwamen, en dan nog op zoek naar een hotel. Gelukkig bestaan er KFC's met internet en hadden we al snel uitgevonden waar we heen wilden. Een hotelkamer zo klein dat er net een stapelbed in past en we over onze tassen moeten lopen, maar wel vlak bij de bus naar Singapore.
Zo gingen we dus, de volgende dag met de bus naar SIngapore. Een dagje op en neer, bootkaartjes boeken. BIj de grens moet je de bus uit, een stempel halen en weer de bus in, dat 2x. Iedereen maar rennen, stelletje neuroten, tot we Singapore in moesten en dat veel meer tijd kost dan Maleisië uit. De bus was al vertrokken, gelukkig gaat er elk kwartier een bus. Neuroten dus. 'S Avonds het zelfde verhaal weer, terug naar Maleisië.
De dag er op maakten we het zelfde ritje, maar zonder retour. We hebben Sander van het vliegveld opgehaald en zijn de stad nog even in geweest. Sja, Singapore, wat kun je er over zeggen? Hoogbouw en duur.
De oversteek naar Indonesië was niet zo lang en goed te doen. We hadden nog ruim de tijd voor onze vlucht naar west-Sumatra vertrok. Genoeg tijd om te eten, de inernetverslaving te voeden, supermarkt en toilet te bezoeken en nog een keer te eten, fijn voor de hongerige heren.
Padan is rustig en ontspannen. De zee is heerlijk om in te zwemmen, lekker warm, en het zware strand is ook wel een leuke afwisseling op die witte stranden die we tot nu toe gezien hebben. Iemand in ons hotel raadde ons aan om naar het Earthquake and disaster museum te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Er hange een hoop foto's van ingestorte gebouwen, overstroomde huizen en verzakte wegen. Om men er aan te herinneren wat de natuur doet. Misschien kunnen we een museum openen met foto's van de gevolgen van de bergen plastic in de zee, mede veroorzaakt door de Indonesiërs, wat een rommelkonten. Of zijn we te veel verwend in het schone Singapore? Anyway, ik kom tot de conclusie dat hun tsunamiwaarschuwingssysteem niet optimaal is.
Elke keer dat we uit de zee kwamen, verzamelden zich mensen op het strand om foto's van ons te maken, en ze bleven doorgaan tot je wegliep. Voor Sander niet heel verwonderlijk; hij was een rondwandelend reflectiescherm, maar verder? Nog nooit een withoofd gezien? Gelukkig heeft Sander inmiddels wel wat kleur; Belanda Goreng, gebakken Nederlander.
Een vooroordeel over Indonesië wordt waar; het zijn oplichtertjes. We wilden naar Bukit Tingi, met de bus. Afgezet op de juiste locatie vinden we al snel een bus. Deze kost 25000 Roepie, prima prijs. Maar het duurt wel lang voor we vertrekken, er moeten nog 4 mensen bij, maar die komen maar niet. Na een uur zeg de chauffeur dat we voor 50000 roepie pp meteen kunnen vertrekken, wij gaan akkoord. En binnen no-time staan er 4 andere mensen. WIj bevestigen dat we, omdat we nu met 7 zijn, gewoon 25000 roepie pp betalen, maar de man spreekt spontaan geen Engels meer en laat vertalen dat we het dubbele moeten betalen omdat we naar het centrum willen en niet naar het busstation, 2km ten zuiden van het centrum. Juist ja, na wat moeilijk doen met google translate en dreigen met niet mee gaan, konden we toch een totaal van 75000 roepie afrekenen en de mensen die er later bij kwamen, protesteerder wat toen zij ook ineens de volle mep moesten betalen, er was ze zekerr een korting beloofd.
Bukit Tingi ligt in de bergen, het is er wat koeler en groen, heel groen. Met de bus gingen Sander en ik naar Sawahlunto, een mijnstadje, maar wat een toestand is dat. Weinig mensen spreken Engels en maar een enkeling spreekt het dusdanig dat ze je echt kunnen helpen. We hebben een uur gezocht naar het busstation, daar vonden we een bus, moesten we 1x overstappen - prima. Op de overstapplaats stonden we op de bus te wachten, een jochie kwam naar ons toe om te vragen waar we naar toe gingen, hij beweerde stellig dat er geen bus reed en bood ons een ritje op de scooter aan, wij vertelden hem dat we op de bus gingen wachten. Het kostte veel moeite om hem weg te krijgen, shooen is onvriendelijk, maar was vas beter geweest. Even later komt hij weer langs, ditmaal in een busje dat ons wel voor 200000 roepie kon brengen, we zeggen hem dat we op de public bus wachten, hij beweert nog een keer dat deze niet rijdt. Nog geen 2 minuten laten komt de public bus die ons voor 20000 roepie af zet waar we willen zijn.
Sawahlunto is een heerlijk laid-back plaatsje. Mooi om te zien, fijn om te zijn, met vriendelijke en behulpzame mensen. Helaas kostte de heenreis 3u meer dan gedacht en ging de laatste bus om 4u al, dus hadden we maar een uurtje.
De kaartjes voor de nachtbus naar Lake Toba boekten we van te voren, in een kantoortje bij een vriendelijke man. Hij vertelde ons dat we de laatste 3 stoelen hadden, de achterste. Geen probleem, tot we er achter kwamen, bij de bus, dat er 6 stoelen op een rij staan. Dat is 2,5 stoel per 2 'gewone' stoelen. Stoelen die niet achterover kunnen, smal zijn, zo hoog dat ik niet met mijn voeten bij de grond kon en boven de motor, erg warm. Hopeloos. Dan duurt 15u ineens erg lang!
4u 's Morgens stopt de bus en worden we verteld dat we op onze eindbestemming zijn. Het is nog donker, het dorpje is nog dood, op een supermarkt en restaurantje na. We konden er niet eten, maar wel een kop koffie krijgen en het toilet gebruiken. 6u was het nog donker, kwart over 6 was het ineens licht. De avond er voor waren we net de evenaar overgestoken. Ja, we zijn weer op weg naar het noorden. Vanaf nu komen we weer langzaam naar huis toe.
8.30u ging de boot naar het eilandje, mooit op tijd. We hebben een hotel aan het meer, iet wat fris, maar prima voor een korte duik. Sander 'logeert' bij ons op de kamer; er is een matras bij gegooid, scheelt een hoop geld.
Op het eilandje zijn niet te veel OV voorzieningen. We hebben vandaag een scooter gehuurd en zijn over het eiland wezen rijden. Naar de brug naar het vaste land, op een punt ligt het eiland niet meer dan 50m van het vaste land, om daar naar de hot springs te gaan.
Op de terugweg moesten we wat doorrijden om op tijd terug te zijn, hierdoor was het noodzakelijk zo nu en dan wat in te halen. Ik weet niet of het overmoedigheid was of dat ik te lang in Azië ben, maar tijdens het inhalen van een vrachtwagen in een blinde bocht kwam ik een vrachtwagen als tegenligger tegen. HIj remde, het vrachtwagentje wat ik inhaalde remde, ik gaf gas en ging weer terug naar links. Dit doen de mensen hier de hele dag door, zelfs met veel minder ruimte, ik denk dat ik de enige was die er van schrok of op keek. Goed, mijn eerste ritje op een scooter, ik zie er voor Nederland overigens het praktsich nut niet van in, maar daar zal ik dan wel te saai voor zijn.