Overtreffende trap

Na Kandy was het wel weer eens tijd voor het strand. Met de bus van Kandy naar Trincomalee. Naast Trincomalee liggen soort-van-dorpjes. Met name guesthouses en daarnaast huizen voor het personeel en winkel en restauranteigenaars, meer mensen wonen er volgens mij niet. Zet er een school voor de kinderen, kerk, moskee en tempel en je bent klaar. Niet te vergeten een duidelijke bewijzering voor de vluchtroutes in geval van tsunami. Dit gebied is zwaar getroffen, 1 op de 10 inwoners van het kustgebied is om het leven gekomen, de mensen hebben nog lang op daken van huizen of in de heuvels geslapen. Nu, 10 jaar later, lijkt vrijwel alles herbouwd en lijkt alles weer z'n gang te gaan. De miljoenen euro's voor wederopbouw is een mooie financiering van de burgeroorlog geweest die tot 5 jaar geleden vrij heftig geweest is in dit gebied.
Het lijkt nu rustig, nog wel veel militairen en politie op straat, meer dan aan de westkust of in het zuiden, maar er is niets dat op onrust lijkt. Het leven gaat op een relaxed tempootje voort. Hoewel je je soms toch afvraagt wat hier nu gebeurd is. De guesthouses liggen op rechthoekige percelen naast elkaar, omheind met prikkeldraad. Af en toe zie je lege percelen, soms met wat palmbomen, soms met een waterput en soms met een bunker. Waarom wordt hier niks mee gedaan?
Het was genieten in Trincomalee. Naar Uppuveli, lekker aan het strand. Met vreemde niet prikkende (of stekende??) Kwallen, rustige golfjes en heerlijk zand om in te zitten (of te graven). We hebben een dagje een snorkelsetje gehuurd, lekker wat ronddobberen en vissen kijken. In tegenstelling tot het strand in Negombo zijn er nauwelijks lastige verkopers, het strand is een stuk schoner en we zwommen niet tussen de plastic tasjes, flessen, emmers en palmbomen.
Met de trein zijn we van de oost kust naar Colombo gegaan, aan de westkust. Met de trein langs wildlife parken, olifanten, apen, schildpadden en heel veel vogels gezien onderweg. Het blijft lekker, met je kop het uit het raam naar de verte staren.
In Colombo hebben we eindelijk weer nieuwe boeken kunnen kopen dus kunnen we weer lezen. We zijn naar de dierentuin geweest, lekker beestjes kijken, maar die arme grote dieren... Het national museum is leuk voor een kort bezoekje, maar het was toch een typisch voorbeeld van een stoffig museum. In een prachtig gebouw, dat wel.
De presiden woont ook in Colombo, in een soort van fort, vergelijkbaar met de Amerikaanse ambassade, aan een drukke weg waar ze een stoep aan het maken zijn. Voor zijn huis is de stoep af, aan een groot deel van die kant van de weg is de stoep al af. Dus wij lopen aan die kant, over een prachtige stoep, wordt er ineens op een fluitje geblazen, we moeten naar de overkant, hier mogen we niet lopen want hier woont de president. Kortom, we moesten een weg drukker dan de ring van Eindhoven oversteken, waar auto's voorbij sjezen, niet gedoseerd door stoplichten, om aan de overkant door het zand te ploegen terwijl we daar werkende stoepleggers in de weg liepen omdat we niet op meneer de president zijn stoep mogen lopen. Leg daar dan geen stoep! Ik heb dat de agent duidelijk in het Nederlands uitgelegd, ik heb gevraagd of hij het verkeer even wilde stoppen, maar hij leek me niet te begrijpen en wees me nog een keer de overkant.
De vlucht van Sri Lanka naar Thailand ging haast perfect, alles op tijd, ruim op tijd in Colombo op het vliegveld, ruime overstap in Kuala Lumpur, duidelijke weg naar de taxi in Bangkok, geld kunnen wisselen, geen lange wachtrijen bij immigratie, geen douane toestanden, hoe is het mogelijk!
Bangkok is een stad vol verbazingen. Zo groot, zo druk, die gebouwen, zo modern en zo traditioneel. Alles is mogelijk in Bangkok, alles is te krijgen. De een vindt het niks, maar al die moderne gebouwen, heerlijk om te zien. Malls zo groot en duur je maar wilt. Alles moet groot, groter, grootst, met de duurste spullen, dames in de korste rokjes bij de mooiste auto's en ga zo maar door.
Een middag naar de IKEA was lekker, even 'thuis'. Met een route hetzelfde als die in IKEA Eindhoven (overal ter wereld het zelfde?), met dezelfde spullen, dezelfde prijzen (maar dan in Baht) en het zelfde eten in het restaurant. Maar dan 2x zo groot als IKEA Eindhoven. En die zit dan weer in een mall die nog zeker 4x zo groot is, met een foodcourt met de geweldigste hawkers, allemaal kleine keukentjes waar hawkers (etens verkopers) hun producten aan kunnen bieden, goede kwaliteit, lekker en goedkoop.
Na Nepal, India en Sri Lanka is deze luxe uitstraling zo geweldig, mooi om te zien, om van te genieten. Bij gebrek aan een snowboardhall zijn we maar gaan schaatsen. Gelukkig kunnen Thaise mensen niet zo goed schaatsen dus leek het alsof ik echt geweldig kon schaatsen. Het is wat ik verwachtte van Bangkok, maar dan in de overtreffende trap.
Ons hotel zit vlakbij een van de beste ziekenhuizen van Thailand, ziet er veel beter uit dan ons ook best wel aardige hotel. De nodige grapjes over ongelukken worden natuurlijk gemaakt. Maar pas op wat je zegt, ons hotel heeft een zwembad, een levensgevaarlijk zwembad. Stukjes van de tegeltjes zijn afgebroken en het heeft een rand van beton met scherpe steentjes. En gevaarlijke beestjes. Na een half uurtje zwemmen zaten we al met sneeen in knieen en tenen te wachten tot het bloeden stopte en op mysterieuze wijze ben ik geprikt door een roze bij-achtig-beest. Gaan we nu dood dokter? Een pleister en pincet van de receptie deden wonderen en vooralsnog leven we nog.
We hebben een treinticket geboekt naar zuid Thailand, morgen ochtend nog wat tempels bekijken en 's middags met de trein op naar Maleisie, het is maar een kort uitstapje naar Bangkok, maar toch een uitstapje waar we geen spijt van hebben!