Hello Mango

Ons leven is hier niet zo spannend (meer). Gelukkig maar, het is te warm om een spannend leven te leiden. Gelukkig brengt de regen verkoeling, helaas is dat snel over als de zon weer begint te schijnen. Ik weet nog dat we een maand of 3 geleden zaten te verkleumen in de kerk omdat het regende en nu... Is het ronduit warm. Kunnen we vast wennen voor onze reis straks!
De klimwand ging begin april dich voor onderhoud, begin mei zouden ze openen. Een week na de geplande opening werd er een openingsbbq gehouden, de bbw was er, de klimwand was, met 1 route, nog niet echt begaanbaar. Gelukkig heeft het hierna nog maar 1,5 week geduur voor we echt weer konden klimmen. Het bleek dat de schroeven te kort waren en nieuwe schroeven moesten uit China komen, die hadden ze in Nepal niet.
De warmte is ook op de afdeling doorgedrongen. Met een gemiddelde temperatuur binnen van 28 graden is het heel lekker als de airco op 25graden staat. Behalve als dokter Hamid er is. Hij beweert allergisch te zijn voor de A/C, maar hoed, volgens hem komen longonstekingen ook doordat mensen ijs eten. Anyway. Op enig moment kom ik de afdeling op, heerlijk koud, 16 graden. In een van de dossiers kom ik een overlijdensbriefje tegen, ik kijk goed rond en realiseer me dat 1 monitor uit staat, verrek, mevrouw is dood. Ze ligt er wat onhandig bij, maar had met zo goed kunnen slapen. Fijn dat ze pas na 4u proberen het lichaam af te leggen, dat gaat echt geweldig makkelijk - slimmeriken. Als de familie van andere patienten op bezoek komen, worden er snel wat kusses en een dekentje op het lichaam gelegd zodat het niet zo op valt. Mortuarium? Nee, ben jij gek! Ze is toch al dood.
Sja, of een patient wordt sneller overgeplaatst, in no-time wordt het bed verschoon en rollen ze er een nieuwe patien in, warme bedden zorg? Ik heb ze nog nooit zo hard zien werken.
Maar het einde is er. Mijn stage is afgerond, voldoende. Klein feestje dus! De Belgische biertjes bij de Belgische ambassade zijn niet zo duur, fijn!
Ons appartementje is een beetje rommelig. Dit komt niet alleen door onze gemeenschappelijke voorkeur voor chronologisch ordenen (als je kinderen hebt, zul je dit waarschijnlijk lezen als troep), maar ook door het gebrek aan kastruimte. Bij vertrek uit Nederland hebben we een onmogelijke stapel kleding meegenomen. Veel oude kleding, die we in Nederland niet meer dragen. Het blijkt dat deze kleding hier ook niet of nauwelijks gedragen wordt. En het ligt wel schaarse kastruimte in beslag te nemen. Tijd om eens op te ruimen. Alle kleding die we niet meer dragen in een zak voor de kledingbank, wie er iets aan heeft, geen idee. Luuks lengte en mijn breedte? Dat zijn meestal niet de mensen die naar de kledingbank gaan, maar het zal ons een zorg zijn.
Meteen zijn we begonnen met spullen apart te leggen die we terug gaan sturen naar Nederland. Druk in de weer met de weegschaal, is het de moeite waard om het terug te sturen, maakt het onze tassen lichter etc. In het warenhuis waren we ook al zo druk met de weegchaal. Spullen hier zijn goedkoper dan in Nederland, maar zijn ze dat ook als de verzendkosten er bij komen? Sta je dan, met een keukenweegschaal en je artikelen. Ik denk dat het winkelpersoneel ons zo vreemd vond, dat ze niet eens meer kwamen staren naar wat we doen. De inkopen voor Nederland zijn zo goed als allemaal gedaan. Dan kunnen we de spulllen nog even gebruiken zodat ze er niet meer nieuw uit zien als we ze naar Nederland sturen.
Door het warme weer, is de koelkast minder koud. Door stroomgebrek kan deze niet altijd koelen. Dus we hebben nooit echt spullen op voorraad. En ja, dan regent het en zijn we genoodzaakt uit eten te gaan. Erg hoor. Kom je langs een fruitverkopertje. Hij zet me zo vaak op en neer lopen, maar elke keer 'Hello, mango?'. Er gaat nog een keer een moment komen dat ik me omdraai en boos naar hem roep 'my name ain't mango!'.